Thursday, January 12, 2006

زندگی، عشق، لحظه…


چندوقت پیش بود، نسخه‌ی دی‌ وی دی تئاتر «می‌بوسمت و اشک» را ـ که از دوستی گرفته بودم ـ دیدم. امروز نمی‌دانم چرا باز به یادش افتادم.
آنکه می‌خواست عشق را در خود بکشد تا قادر به تحمّل زندان باشد وانمای چه کسی بود؟ نکند ما هم داریم همین کار را می‌کنیم برای تحمّل زندگی؟ زندگی که برای او با فکرهای بزرگ همراه بود، خود چه کوچک بود! مگر همه‌مان همین نیستیم؟ کداممان می‌دانیم بدون فکرهای بزرگ می‌شود زندگی کرد اما بدون چیزهای کوچک نه؟
چه حیف که دیر فهمید! وقتی که آزاد شد می‌گفت: «ای کاش برای من امیدی باقی بود!»
نمی‌خواهم که دیر بفهمم. نمی‌خواهم که دیر بفهمند.
دوست دارم که بیشتر بنویسم. نمی‌دانم چرا نمی‌کنم. احمدرضا احمدی عزیز راست می‌گوید:
«لطف بنفشه را می‌دانیم
اما دیگر بنفشه را هم نگاه نمی‌کنیم.»
می‌بوسمت و اشک تئاتر زیبایی بود، با بازی قوی و دل‌نشین شبنم طلوعی و پیام دهکردی. دست مریزاد!
برای احمدرضا احمدی هم همین‌جا آرزوی سلامتی می‌کنم؛ شنیده بودم که بیمار است…
تا پست دیگر، می‌بوسمت و اشک.

5 Comments:

Blogger SaMaNe said...

همه چیز باید جور باشه تا زندگی قابل تحمل بشه...

January 14, 2006 12:49 PM  
Blogger edclinton32248822 said...

I read over your blog, and i found it inquisitive, you may find My Blog interesting. My blog is just about my day to day life, as a park ranger. So please Click Here To Read My Blog

http://www.juicyfruiter.blogspot.com

February 10, 2006 9:19 AM  
Anonymous افشین پرورش said...

ای پرتوِ آشنای خانگیِ خانه ای که دیگر نیست
تا دربدرِ ما راهی نمانده...
فرصتِ صدا که رفت....
فرصتِ نگاه را . . .



به عباس معروفی سلامم را برسان

February 20, 2006 11:22 PM  
Blogger يك مترجم said...

درود آشنای قدیمی:

خیلی زیبا بود... خیلی زیبا
یاد این گفته از احمد رضا احمدی افتادم که:
باران را بگو هر چه مي خواهي ببار، من در خانه چتر ذخيره دارم.

February 21, 2006 12:51 PM  
Anonymous elham said...

delam mikhast mididamesh

March 05, 2006 10:11 PM  

Post a Comment

<< Home