"یه شب ِ مهتاب"

2008-08-10T16:44:00.001+02:00

... ۸

در راه عشق مرحله‌ی قرب و بعد نیست

تنها برای نگاهی
قلب گشودن
تنها برای لمسی
بودن

حس کردن
اشاره زدن
سرودن

با تمام وجود لذت بردن –
آوردن
دیدن

تمام روز را فکر کردن
شب را تا صبح
نخوابیدن یا خواب دیدن

آینده‌ای خیالی ساختن
خیالی حال کردن
راه رفتن
حمام کردن
به آرایشگاه رفتن
به خود رسیدن

تلفنی را جواب ندادن
فرصتی نداشتن

غذای لذیذی خوردن
مست کردن
منتظر بودن

هوا خوردن
خسته شدن
آشپزی کردن

به موسیقی‌ای گوش دادن
باز خیال کردن

ساعت را کوک کردن
روزمره زندگی کردن
کردن
ردن
دن

تا باز
نگاهی دیگر و
گشودنی دیگر ...

2008-07-27T00:24:00.003+02:00

جولا یعنی عنکبوت

داستان ِ دیگری از من (+)

2008-06-26T21:27:00.003+02:00

میعاد در بُعدِ سوم

داستانی از من در جن و پری

2008-06-08T12:56:00.001+02:00

... ۷

روی کلاه‌ام
علامت ِ سؤالی می‌چرخد.

زیر ِ کلاه‌ام
شاخ‌هایم قایم شده‌اند.

آدم‌ها
تنها کلاه‌ام را می‌بینند
بی‌خبر از آن
که سؤال‌هاشان را در خواب
جا گذاشته‌اند
و شاخ‌هاشان را
در چشم من.

2008-05-22T21:39:00.003+02:00

... ۶

چقدر لعنت‌ات کردم آسمان
وقتی می‌باریدی.

و چقدر با تو خندیدم
به شاعرانی که قبطه‌ی باران داشتند.

2008-03-13T22:21:00.000+01:00

... ۵

از تفاوت‌ها
بی‌تفاوت شده‌ام.
جا و بی‌جا
از هرجایی‌یتان
جا نمی‌خورم.

هرچه بکنید تف
نمی‌چسبم.

حالا از بس
بی‌خیال ِ خیال‌ها شده‌ام
که صابون‌تان را به تن‌ام می‌زنید
کف نمی‌کنم.

ضد ِضربه‌ام؟
ازاسب‌افتاده‌ام.
به اصل رسیده نرسیده
جیگر ِ اسب‌سواری‌یتان را می‌روم.
خر ِ دوطبقه تماشا دارد واقعاً:
پی‌تی‌کو
پی‌تی‌کو

کو؟

پارسال همین موقع‌ها

2008-01-11T23:14:00.000+01:00

خواندنی، شنیدنی و دیدنی

Dance me to the children who are asking to be born
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Dance me to the end of love

LEONARD COHEN

نکته: بعضی موزیسین‌ها از خیلی از شاعرها شاعرترند.

2007-12-16T17:23:00.000+01:00

... ۴

در پیچ ِ شاخه‌هات
هیچ می‌شوم،
لای انگورها؛
در شراب
آب.
حواس‌ام هست
شوق ِ کشمشی ورت ندارد
تا غوره
مانده شوی.

تازه شدم مثل ِ درخت.
لای شاخه‌هات پیچ می‌خورم.

لب‌هام روی لبه‌هات
لب‌ریز می‌شود؛
لیز می‌خورد؛
خیس می‌رود.
این قرمز از سبزی‌ی انگور
رنگین‌تر از رنگ ِ مو نیست.
رنگ ِ من که رنگ ِ او نیست،
یا تو هم خم ِ رنگرزی
تا عوضی بیافتم و
عوض شوم.

فوریه ۲۰۰۷

2007-11-01T17:51:00.000+01:00

... ۳

کاغذهای سفید
مردم ِ بی‌روح
روح‌های بی‌مردم
نگاه‌های سرگردان
سرهای نگاه‌ترس

2007-10-21T17:49:00.000+02:00

Auf der anderen Seite
در آن سو

سینمای آلمان که با شروع ِ سده‌ی جدید جانی تازه گرفته، توانسته خودش را از بند ِ کلیشه‌های هالیوودی آزاد کند و به سبکی منحصر به خود دست یابد.

سینماگران ِ جوان ِ مکتب ِ برلین با پخته‌گی‌ی تمام توانسته‌اند در همین چند سال ِ گذشته فیلم‌های ارزشمندی به دوست‌داران ِ سینما هدیه کنند. فیلم‌های درخشانی نظیر ِ «زندگی‌ی دیگران»، «با سر توی دیوار»، «خداحافظ لنین»، «سقوط» و ... را می‌شود نشانه‌ی گذار ِ سینمای آلمان از کیچ به هنر دانست.

فیلم ِ زیبای «در آن سو» آخرین ساخته‌ی «فاتیح اکین» با فرم و روایتی بسیار خوب، ذهن ِ هر آدم ِ علاقه‌مند به سینما یا ادبیاتی را اقلا تا چندروز درگیر ِ خودش می‌کند. «در آن سو» بعد از «با سر توی دیوار» دومین قسمت از تریلوژی‌ای است که فاتیح اکین در پی‌ی اتمام ِ آن است؛ عشق، مرگ و ابلیس.

گرچه در ترتیب ِ این تریولوژی «در آن سو» وام‌دار ِ مرگ است، ولی عشق را هم می‌توان در تمام ِ داستان لمس کرد. می‌توانم بگویم مرگ در این فیلم تنها یک رخ‌داد است، ولی عشق یک حضور. و البته سفر، سفری زیارت‌گونه، نه از آن نوع ِ مرسوم‌اش، بلکه برای جستجو و تلاش برای رسیدن به چیزی که در قلب ِ آدم‌ها هست.

فیلم در جشنواره‌ی کن ِ گذشته موفق به دریافت ِ جایزه، برای بهترین فیلم‌نامه شد. ضمنا نماینده‌ی سینمای آلمان برای شرکت در اسکار ِ ۲۰۰۸ نیز هست.

2007-10-11T19:58:00.000+02:00

آسانسور

هی بالا
هی پایین
چند خط یادگاری و
چندین باری که باز فشار ِ دکمه‌ای و
این پایین
لکه‌ی خشک ِ شاش ِ دیشب ِ یک مست.
چند ته‌سیگار و
بوی زهمی که در جان ِ این چهار دیوار و یک کف و سقف هست.
آینه‌ی کهنه‌ی پر لک و پیس
اگر باز نگاهی و بغضی
در چشمی خیس.
هزاربار بالا
هزاربار پایین
هزار آدم
نگاه کردند
که هربار
با خود حرف می‌زدند.
خطوط ِ چهره‌شان را بهتر دیده‌اند
که این‌‌جا
معلوم‌تر بوده انگار از هرجا.
و خط‌خطی‌ها خواندنی‌تر:

دوستت دارم
اسم
عشق ِ منی
نام
زنده‌باد
مرده‌باد
دوشنبه عصر ترتیبمو بده
تاریخ
امضا
تاریخ...

باز بالا
باز پایین

2007-09-30T22:03:00.000+02:00

بسی رنج بردیم در این سال سی
تا فقط رنج برده باشیم، مرسی

از چندوقت ِ پیش که شنیدم قرار است نامجو برای اجرای کنسرت به آلمان بیاید تا دیشب که موعد ِ برنامه بود تقریبا روزشماری می‌کردم تا خواننده‌ی مورد ِ علاقه‌ام را ببینم. یادم است که نامجو را اولین‌بار چند سال ِ پیش با قطعه‌یِ «بگو بگو» شناختم و چنان شیفته‌‌اش شده بودم که پیوسته این آهنگ را گوش می‌کردم. (هنوز هم به نظرم «بگو بگو» زیباترین ساخته‌اش است.) و دربه‌در دنبال نشانه‌ای، آلبومی، چیزی از او بودم. آن روزها نامجو هنوز همگانی نشده بود و کمتر کسی می‌شناخت‌اش. هنوز وب‌سایت رسمی هم نداشت و خلاصه مثل ِ الان نبود که «برخورد نکردن» به نوشته‌ای درباره‌ی او سخت باشد!

نامجو دیشب آرام روی صحنه آمد و پرسروصدا آواز خواند. از همه بهتر شنیدن کارهای جدیدش بود که گویا هنوز ضبط نشده‌اند و حالا هم که خارج از ایران است می‌تواند بدون نگرانی از نشط ِ ناخواسته به بیرون به ضبط ِ کارهایش بپردازد. فکر می‌کنم سفر ِ به خارج از ایران برای ادامه تحصیل و یادگیری موسیقی بهترین تصمیمی بود که نامجو می‌توانست بگیرد. کار در محیطی آرام‌ و کم‌حاشیه همانی‌ است که حداقل برای مدتی برایش لازم است. ما ایرانی‌ها – که قربان ِ خودمان بروم با این همه فهم و کمالات و تواضع – به محض ِ دیدن ِ نوآوری دو دسته می‌شویم؛ یک دسته تقدیس می‌کنیم و یک دسته تکفیر. هر دو این‌ها هم از مرگ ِ موش برای هنرمند کشنده‌ترند. امیدوارم نامجو هیچ‌وقت گول ِ هیچ‌کدام از این‌ها را نخورد و کارش را بکند؛ امتحان کند، اشتباه کند و شاهکار بسازد، ملاک‌اش را هم گوش ِ موسیقی‌نادان ِ شنونده‌ی ایرانی قرار ندهد. همین دیشب هرکه می‌خواست راجع ِ به آهنگ‌های نامجو اظهار ِ فضل کند، خودآگاه یا ناخودآگاه فقط پای شعرهای او را می‌کشید وسط و کمتر کسی راجع به ملودی‌های بکری که نامجو درآوازش گنجانده بود، صحبت می‌کرد. خوب البته وقتی که موسیقی در مدارس جایی ندارد و آهنگ‌های تلوزیون و رادیو تولیدات ِ انبوه سفارشی است، تأثیرش را باید در گوش ِ مردم دید. نمونه‌اش هم خواندن ِ سرود ِ ملی در مسابقات ِ فوتبال. تماشاچی‌ها در همه‌جای دنیا سرودشان را چنان درست و زیبا می‌خوانند که تقریبا با یک گروه کر قابل ِ مقایسه‌اند، حالا شما این را مقایسه کنید با هم‌همه‌ای که موقع ِ پخش ِ «سر زد از افق...» در استادیوم می‌شنوید.

حالا از بین کسانی که کمی موسیقی می‌دانند عده‌ای هم هستند که از بیخ متعصب و نا‌آگاه از دنیا نشسته‌اند و به قول ِ خودشان جز موسیقی‌ی فاخر همه چیز را مجوس می‌دانند. مثلا این بابا خواندن ِ شعر ِ حافظ در سبک ِ مثلا بلوز را با تخریب ِ تخت ِ جمشید یکی می‌داند. انگار هر موسیقی‌ای که ایشان دوست نداشته باشند عین بلایی است که شرف و ناموس و حیثیت آدم را نابود می‌کند. چنین تأملی اگر اسم‌اش تعصب و کوته‌نظری نیست، پس چی‌ست؟

امیدوارم در چنین جوی بشود که هنرمند دست ِ بر قضا شاهکاری هم بسازد. نامجو هم فقط یک آدمی‌زاد است که از آزمودن ترس ِ بربادرفتن ناموس ندارد، ای‌کاش همیشه این‌طور بماند.

2007-09-25T21:30:00.000+02:00

برف

برف
      در مسیر ِ خیابان
      نشسته.
حرف
      از ذهن ِ من خاطرات را
      شسته.

برف بر زمین آب می‌شود،
حرف در هوا.

زمین زیباست
وقتی برف می‌بارد
و ذهن ِ شسته.

اوت ۲۰۰۷

2007-09-15T19:54:00.000+02:00

خواجه اگر تمام‌ام شدی

صدای تلفن‌ درآمد. بدون ِ نگهداشتن ِ فیلمی که داشتم می‌دیدم سراغ‌اش رفتم. می‌دانستم باید خودت باشی که برایم اس-ام-اس فرستاده‌ای، و خودت بودی. چقدر قشنگ بود همین یک-چشم-به‌هم-زدن که با خودم گفتم باید خودت باشی. گفتم؟ آره. کلی حرف ِ دیگر هم زدم. وقتی با زبان‌ام حرف نمی‌زنم، یک دنیا حرف در فقط یک لحظه جا می‌گیرد که از هزارتا فیلم یا کتاب حجم‌شان بیشتر است. بعد که می‌آیم همین‌ها را به زبان بیاورم همه‌اش قاطی می‌کنم. نه، خیلی از حرف‌ها را نمی‌شود هیچ‌وقت به زبان آورد. از همین حرف‌های سرتق که روی زبان سوار نمی‌شوند. من همه‌ی زندگی‌ام پر ِ این حرف‌هاست که از جایی سر در نمی‌آورند بجز در سرم. چه قشنگ نوشته بودی. انگار حرف‌های تو راحت‌تر روی زبان می‌نشینند. باز هم اس-ام-اس‌ات را خواندم؛ برای بار ِ دوم، سوم... و بار ِ نمی‌دانم چندم. حالا دیگر فیلم را قطع کرده‌ام و فقط حرف‌های تو را می‌خوانم. نه فقط آن‌هایی را که نوشته بودی. دارم تجسم‌ات می‌کنم وقتی که شست‌ات را روی گوشی‌ی موبایل حرکت می‌دادی تا اس-ام-اس‌ات را تمام کنی و فکر کنم وقتی تمام کردی، یک دور از اول همه‌اش را خواندی، با لب‌هایت حتماً زمزمه می‌کردی. ولی چیزی را تغییر ندادی. نه. همه‌چیز همان جور بود که اول نوشتی. باز من از اول می‌خوانم‌اش. نه به خاطر آن‌چه نوشتی. خودت می‌دانی حافظه‌ام خوب است. همان بار ِ اول همه‌اش را حفظ شدم. با این حال هر بار که می‌خوانم حرف‌های بیشتری از لابه‌لایش می‌شنوم. تو را از طرف‌‌های مختلف می‌بینم و می‌دانم شست‌ات هر بار یک جور روی کلید می‌نشیند.

فیلم را روشن کرده‌ام ولی حواس‌ام به توست که داری همراه ِ من می‌بینی. اما نه. بدجور هوس ِ حافظ کرده‌ام. فیلم را قطع می‌کنم. دیوان‌اش را از کتابخانه درمی‌آورم. خیلی وقت است که بازش نکرده‌ام. خانه ساکت است. حتا سیفون ِ همسایه هم صدایش نمی‌آید. در این سکوت حیف است اگر فالی نگیرم. راستی تا حالا برای تو فال نگرفته‌ام. خنده‌دار نیست؟ حالا یکی می‌گیرم. نه، صبر کن. می‌خواهم حواس‌ام را جمع کنم. چون فال ِ اول است برای تو. اولین فال دست و دل ِ آدم را می‌لرزاند. انگار می‌خواهی مراقب باشی تا یک وقت خراب‌اش نکنی. مخصوصاً برای تو که کلاً اولین فال ِحافظ ِ زندگی‌ات است. نیت می‌کنم برایت. فکر می‌کنم حافظ صدای بی‌صدایم را می‌شنود. چشم‌هایم را حالا بسته‌ام. با سر ِ ناخن دیوان را باز می‌کنم، بعد چشم‌هایم را؛ زلف ِ چون عنبر ِ خام‌‌اش که ببوید هیهات/ ای دل ِ خام... دیوان را می‌اندازم روی کاناپه. باقی‌اش را حفظ ام. پنج سال ِ پیش هم همین فال برایم آمده بود! نمی‌خواهم باورش کنم. باورش نمی‌کنم. حالا بعد ِ پنج سال که تو را پیدا کردم؟ حتماً تصادفی‌ست. فال کدام است. خرافه! حالا خرافه یا هرچی، چرا باید امشب پیش بیاید؟ لعنت به من، لعنت به من که هوس ِ فال به سرم زد. اصلاً... خوب آمد که آمد. برای خودش آمد. من فقط تو را می‌شناسم. حافظ کیلویی چند است؟ آخر بعد ِ پنج سال، عدل همین غزل؟ دارم دیوانه می‌شوم. اما قضا را می‌شود تغییر داد، نمی‌شود؟ باز هم یک دنیا حرف توی سرم می‌ریزد، از همان‌ها که سر ِ زبان نمی‌آید. دارم دیوانه می‌شوم.

2007-09-09T21:28:00.000+02:00

اگر زمین مکعب بود

ماهی‌ی قرمز
آن‌قدر چرخید
که مرد.
اگر فقط آن تنگ ِ فلان-فلان-شده
گرد نبود...

می‌دانستم
این همه گیج و منگ
از کجاست.
اگر فقط این زمین ِ فلان-فلان-شده گرد نبود...

اوت ۲۰۰۷

2007-08-14T21:25:00.000+02:00

پیش‌درآمد

این‌روزها به بدچیزی دچارم. نمی‌دانم تنبلی است یا بی‌حوصله‌گی یا شاید هم بی‌عرضه‌گی. در این مدت کلی به چیزهای جور-و-واجور فکر کرده‌ام؛ همه‌اش بی‌نتیجه، کلی فیلم دیده‌ام و کتاب خوانده‌ام که درباره‌ی هیچ‌کدام نتوانستم بنویسم یا هر بار که آمدم، بعد ِ چند کلمه رفتم و نوشته‌هایم هم سر ِ زا. وقتی که آدم همچین چیزی را می‌بیند تازه می‌فهمد که هیچی نمی‌فهمد. یا این‌یکی را...

در هر شعری دست می‌برم
سیلی‌ی جانانه‌ای می‌خورم.
اگر نوشتن
لذتی‌ست زمینی
جانان ِ من
تو یه وجب زمین نشان‌ام بده
که درش لذت هم باشد.

الان چند روز است که می‌خواهم درباره‌ی مطلبی بنویسم ولی از ترس ِ مرگ ِ زودرس‌‌اش اصلا شروع نمی‌کنم. فعلا نمی‌گویم چی‌ست. ولی اگر خبری ازم نشد بدانید این‌یکی هم رفت.

2007-07-28T22:48:00.000+02:00

... ۲

روز که می‌آد
پیرهن‌اِش بوی آب‌جو می‌ده
دهن‌اِش گند ِ روزمره‌گی

شب صدای بی‌خوابی می‌ده
بیداری هوس ِ خواب

بهار که هست
رنگ ِ روزها و شب‌ها
عین ِ عطسه‌ست و آب‌ریزش ِ بینی

تابستون
پاره‌گی‌ی ماتحت ِ سال اِ

پاییز
دل‌گیرتر از زمستون
چون بارون بیشتر می‌باره
زمین هم خیس‌تر‌ اِ بگی‌نگی

ژوئن ۲۰۰۷

2007-07-07T23:44:00.000+02:00

...

لازم نیست پیش ِ تو باشم
وقتی چشمان‌ام خیره در هوا
می‌مانند و
قلب‌ام در هر تپش
صدای اسقاطی‌ی
اتوموبیلی می‌دهد که در هوای
خنک ِ بهار در سربالایی‌ی کوه‌ها
آخرین دور‌های‌ش را می‌زند.

لازم نیست تنها نباشم وقتی
تهوع ِ تأثیر ِ مصرف ِ معاشرت
هرشب زودتر از
خواب در دل‌ام می‌ریزد.

می‌دانم سکوت
شیرین‌ترین موسیقی‌ست اگر
شنیدن را
به گوش‌ات یاد داده باشی.

ببین،
چراغ‌ را هم روشن نکرده‌ام.
در تاریکا
بهتر تو را می‌بینم.

ژوئیه ۲۰۰۷

2007-06-29T20:57:00.000+02:00

Irina Palm

مردم ِ دهات بیشتر اسیر ِ عادت‌اند. حالا دهات‌شان می‌خواهد از توابع ابرقو باشد یا چسبیده به لندن. هردو از سر ِ عادت فکر می‌کنند، عادتی ارزش‌گذاری می‌کنند و عادتی هم‌دیگر را دوست دارند.

«ایرینا پالم» قصه‌ی زندگی‌ی مادربزرگی است که برای تأمین ِ هزینه‌ی درمان ِ نوه‌ی مریض‌اش دنبال ِ کار می‌گردد، اما چون کار پیدا کردن در آن سن‌وسال ساده نیست، به طور ِ ناخواسته در یک کلاب ِ شبانه شروع به کار می‌کند. کارش هم این است که در یک کابین ِ کوچک بنشیند و مشترهای مرد از راه ِ سوراخ ِ روی دیوار اندام ِ جنسی‌شان را درون کابین کنند تا او با دست ارضایشان کند. «مگی» بعد از چندوقت چنان در این‌کار خبره می‌شود که کار و بار ِ کلاب را حسابی سکه می‌کند و با اسم هنری‌ی ایرینا پالم کارش را ادامه می‌دهد. البته دیری نمی‌پاید که پیرزن‌های فضول ِ همسایه و پسرش – که خیلی هم تیریپ ِ غیرت برش می‌دارد – از شغل ِ او آگاه می‌شوند و خوب معلوم است که چه بساطی راه می‌افتد.
از نکات ِ برجسته‌ی فیلم بازی‌ی بسیار خوب ِ هنرپیشه‌ی اصلی، موسیقی‌ی عالی و فیلم‌نامه‌اش است. ضمناً فیلم ِ منتخب ِ تماشاگران در برلیناله هم شده.

2007-06-23T12:38:00.000+02:00

زبان‌های بدوی

اگر دشت‌ها قرمز بودند، زبان‌ها سبز
سبز مثل ِ خون، قرمز درخت‌ها
چهره‌ها از شادی سبز،
قرمز از تهوع، قرمز
کپک مثل ِ دشت‌ها،
سینه‌های صاف سبز،
قرمز ِ مسی، چراغ‌های راهنما،
اگر حرکت کرده بودیم، قرمز
دشت‌ها، گِل.
تابلوهای اعلانات سبز،
مثل ِ قدیم‌ها که دشت‌ها،
قرمز بودند،
مثل ِ گذشته‌ها
که زبان‌ها و سق‌ها
چشم‌های سبز ِ تو بودند
قرمز، از میان‌شان لیز می‌خوردم
ناخن‌ها سبز بلند می‌شدند
مثل ِ خون، سبز
رنگ ِ خشم، سبز
یعنی قلب؛ آب و گِل ِ ما
قرمز بود، قرمز
مثل‌ ِ پشت ِ گوش،
کرم‌های شب‌تاب سبز می‌درخشیدند
رگ‌های زیر ِ پوست،
لب‌های سبز را لمس می‌کردند،
گزنه‌ها قرمز بودند،
مثل ِ لامپ ِ لوازم ِ برقی،
که سبز بودند، چون
دشت‌ها قرمز بودند، انگار
که دشت‌ها زبان‌اند و آسمان
هنوز آبی بود،
ما استوار راه می‌رفتیم،
و تو
این‌جا بودی

اولریکه درسنر
Ulrike Draesner

نام ِ مادری‌ی شعر
frühsprachen

ترجمه از اینجانب

2007-04-01T11:00:00.000+02:00

چندتا دوخطی

دَمی

دمی به صدایِ خود گوش می‌دهم.
دمی فراموش می‌کنم گوش را.

رگه

رگه‌های بی‌رگی را سوختم،
روزهای خستگی را روفتم.

جاده

راه‌زنان بی‌راهه می‌بندند.
راه‌بران رو به سقوط.

رشته‌ها

رشته‌ها پنبه شد.
پنبه‌ها سوخت.

تولّد

به وجود می‌آیم
هنگامی که در تو آرام می‌گیرم...

پ. ن.: این دوخطی‌ها در زمان‌های مختلف نوشته شده‌اند و هیچ‌ربطی به هم ندارند.

2007-03-20T23:04:00.000+01:00

سال ِ نو

چیزی به آخر ِ سال نمونده؛ یه چند ساعتی. شاید عجیب‌ترین احساسات ِ من همین موقع‌ست که سراغم می‌آد. تو همین چند ساعت. دلم می‌خواد این زمان ِ باقی‌مانده تا سال ِ جدید حالا حالاها کش بیاد تا من به اندازه‌ی کافی وقت برای فکرهای ناتموم ِ امسال داشته باشم. خود ِ این حس نو شدن قشنگ‌تر از نو بودنه. چون به محض ِ این‌که نو بشی به چشم ِ خودت کهنه می‌آی و حالا باز کو تا یه کم مانده به سال‌تحویل ِ بعدی... می‌دونم که فردا هم یه روزیه مثل ِ روزهای دیگه، ولی باز با این حال... چه می‌دونم!

خلاصه امروز حس ِ قشنگی همراش داره. مخصوصاً این‌که وقتی رفته بودم از مغازه‌ی گل‌فروشی‌ی نزدیک ِ خانه دوتا شاخه سنبل بخرم، خانوم فروشنده فهمید ایرانی‌ام (احتمالاً از کله‌ی سیام و خرید ِ گل ِ سنبل) و سال ِ نو رو به‌‌م تبریک گفت. حالا من دلم می‌خواد سال ِ نو رو به همه‌ی عالم و آدم تبریک بگم، اما خوب، نمی‌شه. پس بذارین برای همه‌ی دوستان ِ مجازی آرزوی شادی، خوشبختی و موفقیت بکنم:

شیما یا شملک یا همونی که وقاحت‌هاش هم عشاقانه‌ست، الهام یا دژاوو که بدتر از من خیلی دیر به دیر می‌نویسه، رضا علامه‌زاده‌ی عزیز که تایپ ِ کتابش را هم هنوز تموم نکردم متأسفانه، عباس ِ معروفی‌ی عزیز (منتظر ِ تماماً مخصوص هستم)، نرگس یا مکتوبات ِ اینترنتی، شبنم ِ طلوعی یا بابونه یا همان می‌بوسمت و اشک، ناصر ِ غیاثی‌ی عزیز (هنوز ماری و دیگران را نخواندم، سال ِ دیگه حتماً می‌خوانم)، سارا (زنی به اندازه‌ی یک حس یا فقط یک نقطه)، سورملینا که باد دارد با خودش می‌برد، سارا یا نوشا (ای‌کاش باز هم بنویسی!)، محمد که رنگ ِ خانه‌اش را هم عوض کرده تا سیاه نباشد، پدرام رضایی‌زاده یا ناتور ِ فقید (چه حیف که نمی‌نویسی!) و خیلی‌های دیگه که امیدوارم بی‌حواسی‌ی منو ببخشن.

راستی هفت‌سین‌ام را امسال این‌جا پهن کردم.

2007-03-15T22:25:00.001+01:00

برگ ِ آخر ِ تقویم

امسال هوا زود بهاری شد. برعکس ِ پارسال که تا دو ماه بعد ِ عید هم برف می‌بارید. انگار ِ همه‌ی سرمای امسال اشتباهی رفته بود ایران. حالا من بعد ِ چندسال در اسفندماه بوی بهار را می‌شنوم و نسیم ِ خنک ِ بهاری که از زیر ِ لباس‌های بهاره روی پوست دست می‌کشد، بعد ِ مدت‌ها، قبل ِ عید، تو هوا می‌رود. فقط می‌ماند ماهی‌ی قرمز و سبزه و سنبل که این‌روزها راه به راه کنار ِ خیابان‌های تهران فروخته می‌شود و قنادی‌های پر ِ آدم و آجیل ِ تواضع. هرقدر هم که با این‌جا اخت شده باشی باز چیزهایی هست که همراه ِ ساعت ِ بیولوژیکی‌ت عین ِ نغمه‌ی کوچک ِ قشنگی صدات می‌زند. چه پارسال، چه امسال... باز روز از نو، روزی از نو. هی، هرسال.

2007-02-25T12:22:00.000+01:00

SNOW CAKE

«هرزندگی متأثر از دیگری است.»

شاید بهتر از این ممکن نبود جمله‌ای را برای نوشتن روی پوستر ِ این فیلم انتخاب کرد.

دختر ِ جوانی به نام ِ «ویوین» با غریبه‌ای در یک رستوران ِ بین ِ راه با سماجت آشنا می‌شود. مردِ غریبه – که انگار از تنهایی ِ خودش خیلی راضی است – با بی‌میلی قبول می‌کند که او را تا جایی که هم‌مسیرش است برساند. در بین ِ راه به خاطر تصادف ِ شدید ِ ماشین با کامیون ویوین می‌میرد. غریبه‌ی میان‌سال از فرط ِ تأثر می‌خواهد که پیش ِ مادر و پدر ِ ویوین برود و مادرش را – که دچار ِ نقص ِ ذهنی و روحی است و با کمک ِ ویوین و همسایه‌ها زندگی می‌کرده – پیدا می‌کند. مدتی را پیش او زندگی می‌کند و در این مدت به خیلی چیزها می‌رسد که شاید خیلی‌ها در کل ِ زندگی‌شان نمی‌یابند.

به هیچ‌وجه نمی‌خواهم وجهه‌ی غمناکی از این فیلم برایتان بسازم، بلکه درست می‌خواهم بگویم که اصلاً هم غمناک نیست و در یک جمله؛ خود ِ زیبایی‌ست. از آن فیلم‌هایی‌ست که باید دید. کری-آنه موس هم که بعد از فیلم‌های «مِمِنتو» و «شکلات» هوادار ِ پروپا قرصش شده‌ام، در این فیلم عالی بازی کرده. خلاصه با این‌که کاندیدای اسکار نشده ولی جایزه‌های خیلی باحال‌تری برده و دیدنش شدیداً توصیه می‌شود، حالا باقیش دیگر با خودتان.

وب‌سایت ِ رسمی ِ فیلم

پ.ن.: راستی برای امشب نمی‌‌دونم چرا دلم می‌خواد «پنه‌لوپل کروز» و «ویل اسمیت» اسکار بگیرند. گرچه بعضی فیلم‌هایی که کاندید شده‌اند را ندیدم.

2007-02-13T18:08:00.000+01:00

تولد

امروز «یه شب ِ مهتاب» دقیقاً دوساله شد. گرچه در این مدت چندان مرتب آپ نمی‌شد، اما همیشه حواسم به‌ش بود تا به ناچار کره‌کره‌اش پایین نیاید. ظرف ِ این دو سال، هم من دوستان ِ مجازی‌ پیدا کردم، هم او خواننده‌هایی؛ که نه هرچند زیاد ولی همیشه بودند و همین حضور ِ قشنگ‌ و کامنت‌های دل‌گرم کننده‌‌ برای شوق ِ بودن در این‌جا کافی بود و باز هم خواهد بود.
و آخر این‌که بعد از دوسال این‌قدر با هم انس گرفتیم که بدون ِ هم دوام نمی‌آوریم. تولدش مبارک!

2007-01-22T23:07:00.000+01:00

چهار شعر

پانوراما - غروب - خداحافظ ژولیت – دریا

هرکدام تکه‌ای از من هستند. اگر دوست داشتید در این‌جا بخوانیدشان.

2007-01-14T22:29:00.000+01:00

کوتاه ۴

باد در علف‌ها می‌خوانَد.
سایه‌ها می‌رقصند
با لکه‌های خورشید.

پ. ن.: عکس را همین امروز گرفتم.

2007-01-04T21:47:00.000+01:00

کوتاه ۳

مرگ ِ باد.
مرگ ِ نور.
مرگ ِ لذت.

زنده‌باد غربت.

پ.ن.: این را درست یک سال ِ پیش نوشته بودم. خودم هم یادم رفته چرا!

2006-12-28T19:59:00.000+01:00

پس از یلدا

چند روز خانه نبودم و اینترنت هم نداشتم. دیشب که برگشتم و دعوت‌نامه‌ی شملک را دیدم اصلا نمی‌دانستم جریان چی هست. یه کمی که این‌جا و آن‌جا چرخیدم دیدم ای بابا شهر حسابی شلوغ شده و خیلی‌ها وارد ِ بازی شدند. جالب‌تر این بود که هم قدیمی‌ها بودند و هم جدیدی‌ها. حالا من هم که از هیچ‌کدام نیستم پنج‌تا خصیصه‌ی خودم را می‌نویسم.

یک
از آدم‌هایی که زیاد خاطره تعریف می‌کنند خوشم نمی‌آد. جالب اینه که اون‌ها هم از من خوششون نمی‌آد. شاید به این خاطر که من هرچی سعی کنم نمی‌تونم بیشتر از بیست دقیقه به حرف‌هاشون گوش بدم و بدجوری وسطش چرت می‌زنم. اون‌ها هم گاهی عصبانی می‌شن که تو چرا گوش نمی‌دی. (منظورم از خاطره درد ِ دل نیست!)

دو
یه روزی بزرگ‌ترین آرزوم این بود که سولیست ِ خوبی بشم و هم و غم ِ دیگه‌ای نداشتم. موفقیت‌های کوچکی هم به دست آورده بودم. اما با شرایطی که در زندگیم به وجود اومد ناچار شدم بی‌خیال بشم، بعدش هم از رشته‌ی کامپیوترمحض سر در بیارم.

سه
تنهایی را خیلی دوست دارم. گاهی باید با این حس ِ خودم مبارزه کنم. حالا موفق یا ناموفق؟ نمی‌دانم!

چهار
بعضی‌ها فکر می‌کنند که من از یک تکه یخ ِ سفت و سخت ساخته شدم. اما به نظر ِ خودم اشتباه می‌کنند. آخه یخ ِ بی‌چاره که اصلا احساس نداره، ولی من از بد ِ روزگار دارم. فرق ِ من با بقیه اینه که کمتر یا سخت‌تر احساسم را نشون می‌دم. اما گاهی قبول دارم که باید به اطرافیان ِ خودم بیشتر توجه کنم.

پنج
در حالت ِ مستی بدجوری یه آدم ِ دیگه می‌شم. این آب‌شنگولی منو بیشتر از بقیه شنگول می‌کنه. لامذب!

دوست دارم از دور بر آتش، دریاروندگان، سورملینا و این خانه سیاه است هم درباره خودشان بنویسند.

2006-12-17T20:48:00.000+01:00

Tonight

She never took the train alone
She hated being on her own
She always took me by the hand
And say she needs me
She never wanted love to fail
She always hoped that it was real
She’d look me in the eyes
And say believe me
But then night becomes the day
And there’s nothing left to say
If there’s nothing left to say
Then something’s wrong
Oh tonight
you killed me with your smile
So beautiful and wild
So beautiful

--Reamonn

با کیفیت خوب بشنوید
ببینید

2006-11-20T21:54:00.000+01:00

بگو بگو

شکن شکن
که شیارت کنم شکن
که شیارت کنم ز ِ شرح ِ شاهد و شورا

شکن شکن
چه شرارت کنم شکن
چه شرارت کنم ز ِ شمس ِ شاهد و شور

بیا بیا
که نگارت شوم بیا
که نگارت شوم به طرح ِ سایه‌ام و تن را

بیا بیا
به زیارت شوم بیا
به زیارت شوم چو خسته پایم و آه

ببین ببین
که فقانت کنم ببین
که فقانت کنم ز ِ خنده چیدم و لب را

ببین ببین
که نشانت کنم ببین
که نشانت کنم ز ِ فتنه کین‌ام و آه
...

اگر این قطعه‌ی زیبا از محسن نامجو را نمی‌شناسید در اینجا بشنوید.

پی‌نوشت: متن ِ کامل ِ شعر را نتوانستم پیدا کنم، برای همین قسمتی از آن را آن‌طور که شنیدم اینجا نوشتم. ممکن است بعضی کلمات برابر ِ اصل نباشند.

2006-11-08T23:11:00.000+01:00

ایستگاه

تا صدای پات
خاک را
به صدا آورد،
جا ماندم.

راه نیستی.
مرا هم‌راه
نیستی.
رو،
که هم‌نام،
هم‌آوا نیستی.

اکتبر ۲۰۰۶

2006-11-01T21:18:00.000+01:00

ادبیات ِ ما، جهان ِ آن‌ها

نوشتهی اخیر ِ ناصر غیاثی نکات ِ جالبی داشت. گرچه موضوع ِ آن چیز ِ تازه‌ای نیست و تقریباً هرماه در گوشه و کنار چندتا مقاله و مصاحبه و غیره در باب ِ این‌که «جایگاه ِ ادبیات ِ ما در دنیا کجاست؟» و یا «پس چرا زودتر جهانی نمی‌شویم؟» منتشر می‌شود، اما تفاوت‌های سلیقه‌ی نویسنده‌ی ایرانی با خواننده‌ی غربی – که آقای غیاثی به آن اشاره کرده – کمتر برای ما شناخته شده است.
چیزی که برای خود ِ من محسوس بوده و حتا اوایلی که رمان خواندن به زبان ِ غیر ِ مادری را تجربه می‌کردم مرا متعجب می‌کرد، ساده نویسی‌ی نویسنده‌ی معاصر ِ غربی‌ست. منظورم از ساده‌گی، ساده‌گی‌ی فرم و روایت است. حال آن‌که نویسنده‌ی به اصطلاح روشنفکر ِ ایرانی دچار ِ نوعی قروقمیش‌های زبانی‌ست و در بازی با فرم و روایت دست‌وپا می‌زند. برخی گمان می‌کنند که اگر از ابتدا تا انتهای اثرشان چندین‌بار راوی عوض نکنند یا زمان ِ داستان را برهم نریزند و یا اگر سیال ِ ذهنی ننویسند رمانشان رمان نیست. نمی‌خواهم بگویم این‌طور نوشتن بد است. مسأله این‌جاست که همه‌ی این جنگولک‌بازی‌ها ابزاری هستند که باید در خدمت ِ زیباتر کردن ِ رمان باشند و نه برعکس. نوع ِ خوب ِ استفاده از این ابزارها را می‌شود مثلاً در «شازده احتجاب» ِ گلشیری دید یا «سمفونی مردگان» ِ عباس معروفی و یا «شرق بنفشه»ی مندنی‌پور و البته نمونه‌هایی دیگری که حتماً هستند و من یا هنوز نخوانده‌ام و یا الان در خاطرم نیست.
اخیراً که با کتاب‌های رفیق شامی آشنا شدم و شیفته‌ی روانی و پیراسته‌گی‌ی نوشته‌هایش شدم، تا حدودی درک کردم که چرا باید یک نویسنده‌ی عرب‌زبان ِ آلمانی‌نویس یکی از پرخواننده‌ترین نویسندگان ِ حال ِ حاضر ِ اروپا باشد. و حال که مقایسه می‌کنم آثار ِ او را با مثلاً رمان ِ «سلوک» ِ محمود دولت‌آبادی از خودم می‌پرسم آیا واقعاً این همه درهم‌وبرهم نویسی‌ی زبانی باعث بهتر شدن ِ رمان ِ «سلوک» شده؟

2006-10-29T22:41:00.000+01:00

...

آخرین‌بار
        که صدایم زدی
               خود را به خواب زدم.

بیدار که شدم
               نبودی.
روزها
        خبری از تو نداشتم.

حالا
        هربار که خوابم
               صدایم می‌زنی.
حالا
        هربار بیدار می‌شوم،
               از ترس ِ این
                      که خود را به خواب زده باشم.

اکتبر ۲۰۰۶

2006-10-21T23:33:00.000+02:00

The Black Dahlia
کوکب ِ سیاه

اگر خوره‌ی فیلم‌های جنایی هستید این فیلم را از دست ندهید. اگر هم، مثل ِ من، نیستید باز هم از دست ندهید. اگر هوس ِ یک فیلم خوش‌ساخت کردید یا این‌که عاشق ِ اسکارلت جوهانسون هستید و یا دنبال ِ فیلمی می‌گردید که از روی رمان ساخته شده باشد این فیلم را حتماً ببینید. فقط یادتان باشد قرص‌های قلب‌تان را دم ِ دست بگذارید.

شناسنامه‌ی فیلم
سایت ِ رسمی‌ی فیلم

2006-10-13T20:35:00.000+02:00

کوتاه ۲

آن سر ِ تاریکی
کرم ِ شب‌تابی است،
سربه‌سر با تابی
بی‌تاب
در شب.

اکتبر ۲۰۰۶

2006-09-25T20:31:00.000+02:00

کوتاه

سروها
نگهبان ِ دائم ِ جاده‌هاند
و پروانه‌ها
بی‌گمان تشنه‌اند
که می‌رقصند
بی‌آرام
بر گل‌برگ‌ها.

اوت ۲۰۰۶

2006-09-13T21:47:00.000+02:00

8femmes
هشت زن

جالب است که این نمایشنامه این‌قدر خوب فیلم شده، بدون ِ آنکه رنگ و بوی تئاتری‌اش را از دست بدهد.

روز ِ عید ِ کریسمس در ویلای خانواده‌ای متموّل در فرانسه‌ی دهه‌ی پنجاه، خانواده‌ای متشکل از هفت زن و یک مرد را می‌بینیم شامل ِ
مارسِل (پدر ِ خانواده)، گابی (همسر ِ مارسل)، سوزان و کاترین (دخترهای مارسل و گابی)، مادر ِ گابی، آگوستین (خواهر ِ گابی)، مادام شانل (آشپز) و لوییز (خدمتکار).

در روز عید وقتی خدمتکار ِ جوان به اتاق ِ« مارسل» می‌رود جسد ِ خون‌آلود ِ او را روی تخت می‌بیند که به ضرب ِ چاقو از پشت کشته شده. در این بین «پیراِِت» (خواهر ِ مارسل) -- چون سابقاً رقصنده و استریپر بوده و به همین دلیل مورد ِ نفرت ِ «گابی»، سال‌ها به طور ِ مخفیانه با برادرش در ارتباط بوده و اخیراً نیز خانه‌ای نزدیک به خانه‌ی آن‌ها خریده است -- سرمی‌رسد و ادّعا می‌کند که زنی ناشناس خبر ِ کشته شدن ِ مارسل را به او گزارش کرده. اعضای خانه نیز به دلیل ِ قطع ِ تلفن، خرابی‌ ِ اتومبیل -- که هر دو خرابکاری‌هایی ِ تعمّدی به نظر می‌رسند -- و همچنین بارش ِ سنگین ِ برف و در پی ِ آن غیر ِقابل ِعبور بودن ِ خیابان، امکان ِ دسترسی به پلیس را ندارند و آرام بودن ِ سگ‌ها در شب ِ گذشته حکایت از عدم ِ ورود ِ قاتلی غریبه‌ به خانه دارد.

به این ترتیب هشت زن ویک مرد ِ مرده در محیطی محبوس هستند و در بین ِ کشمکش‌ها و سوءظن‌های پی‌درپی و پیچ‌وواپیچ پرده‌ها یکی‌یکی از رازهای زندگی ِ زن‌ها برداشته می‌شود:

گابی با همکار ِ شوهرش رابطه دارد و تصمیم به ترک ِ خانه را داشته اگر مارسل هنوز زنده بود.
سوزان؛ دختر ِ بزرگ ِ خانواده، از مارسل -- که تازه متوجه شده پدر واقعی‌اش نبوده -- حامله است.
مادربزرگ اعتراف می‌کند که در جوانی شوهرش را با زهر به قتل رسانده، چون طلاق در عرف ِ جامعه‌ی آن‌زمان پذیرفته شدنی نبوده.
از آگوستین (خواهر ِ گابی) که ترشیده‌ی بداخلاقی است و دخترهای این دوره زمانه را به خاطر ِ سینما رفتن، سیگار کشیدن و اینکه جای دامن شلوار می‌پوشند بی‌عفت می‌خواند و خواهرزاده‌ی کوچکش را هم به خاطر ِ خواندن ِ کتاب‌های جنایی سرزنش می‌کند، نامه‌ای عاشقانه کشف می‌شود که برای مارسل نوشته بوده.
لوییز (خدمتکار ِ جوان) -- که تازه چندماهی‌ست استخدام شده -- پنج سال است که مارسل را می‌شناسد و اصلاً به خاطر ِ اوست که به این خانه آمده.
مادام شانل ِ آشپز هم سال‌هاست که رابطه‌ی عاشقانه با پیراِت دارد و از اینکه می‌دیده پیراِت برادرش را بیشتر از او دوست می‌دارد ناراحت بوده، که این یکی مشخصاً در اروپای دهه‌ی پنجاه غیر ِقابل ِقبول‌تر از شیطنت‌های سایر ِ زن‌های خانه بوده است، تا جایی که می‌شنویم گابی با فخر به او می‌گوید: من با آدمی با گرایش ِ شما اصلاً صحبتی ندارم!

به این ترتیب به جز دختر ِ کوچک خانواده، بقیه همه انگیزه‌ی لازم را برای قتل ِ مارسل داشته‌اند. تمام ِ ماجرا در قالب ِ اثری کمدی-- موزیکال به نحو ِ احسنت پرداخته ‌شده، به طوریکه همه‌ی تلخی‌ها در لابه‌لای گفتارهای شاعرانه و شوخی‌های بکر تبدیل به داستانی بی‌نهایت دلنشین شده‌اند. دیدنش را به همه‌ی دوست‌داران ِ سینما و تئاتر شدیداً توصیه می‌کنم. در ضمن آخر ِ داستان را هم لو ندادم تا خودتان اگر توانستید ببیند و لذت ببرید. مطمئن هم باشید که همه‌ی حدس‌هایتان اشتباه خواهند بود!

اطلاعات ِ بیشتر

2006-09-03T17:50:00.000+02:00

ساعت ِ شنی

سکوت نیست بی‌سخن در آهنگ
از هر گوشه نوایی می‌آید شاد
من در این هرروز
پی‌ی سخن می‌گشتم
غافل از حس ِ کوچک ِ دلنشین
که کلامی نخواسته هیچ‌گاه.
کلمات سست‌اند و کم‌معنا
بیچاره شاعر
بیچاره شاعری که گم شد در معنا
هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید
چقدر خوشحال است
اگر ماه می‌تابد
پرنده می‌خواند
و کسی دوست می‌دارد او را.

سپتامبر ۲۰۰۶

2006-08-08T22:59:00.000+02:00

NEWS

تار و پودِ دنیا عجب شلوغ شده؛
پُر ِ گره‌ی کور!

تو از بالا بشکاف، من از پایین.

این همه نادیده‌ام؛ رنج.
این همه ناشده‌ام؛ زخم.
این همه نامرده‌ام؛ مرگ.

شکافته شدنی هم نیست، بی‌وجدان!

ژانویه ۲۰۰۶

2006-07-24T20:05:00.000+02:00

یادِ بامداد

دریغا شیر آهن‌کوه مردا
که تو بودی،
و کوه‌وار
پیش از آن که به خاک افتی
نستوه و استوار
مُرده بودی.

به یادِ آن‌که همه لرزشِ دست و دل‌‌اش از آن بود که عشق پناهی گردد. حال که گورکنان سنگِ گورش می‌برند، از افقِ روشنی که او ساخت صدای انتظار جیغ به گوش می‌آید؛ انتظارِ روزی که آهنگ هر حرف زنده‌گی‌ست و معنای هر سخن دوست داشتن.

روح‌اش شاد و یادش جاودان

عکس از آرش عاشوری‌نیا

2006-07-21T00:11:00.000+02:00

زِ گهواره تا گور دانش بجوی

گفت: «ای باب حکایت ما هم شده ز گهواره تا گور دانش بجوی. یه پونزده شونزده‌سالی که تو ایران خر زدیم آخرش هم هیچ و پوچ بعد هم که اومدیم اینجا و خودت داری می‌بینی. چندوقتی که معطل زبان بودیم و بعد هم کالج و الان هم که ترم اِن‌اُمیم تازه آیین‌نامه‌ی تحصیلی رو واسمون عوض کردن باید چندسال دیگه هم مهمونشون باشیم. گیر افتادیم والله. تازه هیچ‌کی هم نه، مایی که از درس و کتاب فراری بودیم. قدیم همش به زورِ بابا ننه می‌رفتیم مدرسه حالا به زورِ اینا. داریم می‌شیم معلّم ثانی. ولی خودمونیم ما هم کم جیم نمی‌زدیم از مدرسه. تا ازمون غافل می‌شدن بالا دیوار بودیم. حالا همون رفقای جیم‌زن واسه ما شدن مهندس و رئیس شرکت مرکت، ما داریم یکی تو سر خودمون می‌زنیم یکی تو سر کتاب‌ها. رفقا هم دستمون می‌اندازن می‌گن علی پورفوسور پی‌اچ‌دیتو گرفتی؟ حالا شما هی بیا برای این‌ها یاسین بخون، حالیشون کن که درس و امتحان اینجا عجب مکافاتی‌اِ. خداییش یه یک سالی هست دیگه به هیچ‌کدومشون زنگ نمی‌زنم. آره به خدا. اصلا زنگ بزنم که چی وقتی ضدحالش از حالش خیلی بیشتراِ؟ ولشون کن بابا اصلا آبِ‌جوتو بزن عشق کن، به سلامتی.»

2006-04-27T22:00:00.000+02:00

نه حرف‌هایی

نه حرف‌هایی
نه اشک‌هایی
به جا مانده ز دلگیری
نه دلسیری.

نه دلشادی
نه آوازی که می‌خوانی از برای...

چه بی‌رنگی
چه بی‌سازی.
زمان را گرچه درگیری
تو را گر تو دلسیری.

نه بیداری
نه بی‌خوابی
از آن خنجربه‌دست آهی
درآید باز تا باز
بیاویزی نگاه خود بر درِ سیّاره‌ی خالی.

نه
نمی‌دانی که این بازی
ندارد هیچ شوخی
نه من با من
نه تو با تو
هیچ‌وقت هیچ‌باری.

کجایی تو
کجایی تو؟
زمین سرمستِ سرمست است.
هوا خالی ز زنگِ ساز
نمی‌داند که هیچ آواز
نخوانده تا شود غم‌ساز.

بزن آهی
بکش نقشی
از آن شب‌نشین آن شب‌مست،
که بیداری برایش است
خواب
خوابِ پرواز.

نه تو مستی
نه هوشیاری.
نه من با من
نه تو با هم.
نمی‌دانم
نمی‌دانی.
کجا باز آن شود آخر،
نه از این سو
نه از آن سو
تمامِ پرده‌ی پوچِی
به سانِ دانه‌های برف.

۵ فوریه ۲۰۰۶

2006-04-09T23:19:00.000+02:00

مهاجر؟

روباه: «توی سیّاره‌ی تو شکارچی هم هست؟»
شازده کوچولو: «نه!»
«جوجه چطور؟ هست؟»
«نه!»
«اَه، هیچ‌چیز کامل نیست.»

در سیّاره‌ی روباه‌ها‌
زندگی یعنی: قیمتِ ماشین، ویلای شمال.

در سیّاره‌ی آدم‌ها
به اندازه‌ی آدم‌ها تعریف هست از زندگی.

2006-03-21T11:44:00.000+01:00

عیدانه

بهار رسید.

زمستان امَا
خواهد ماند.

امسال برای من که شروع خوبی نداشت. امیدوارم برای شما اینطور نبوده باشه. هرکی هستی، عیدت مبارک.

2006-03-08T18:34:00.000+01:00

۸ مارس

تو تمام مادرها بودی
زیباترین مادرها
زیباترین زیبایان.
در سیزده‌سالگی ازدواج کردی
و در پانزده‌سالگی
مرا به دنیا آوردی
من بیست‌وشش ساله بودم
که تو مردی.

من مدیون تواَم
به خاطر این قلب عاشق.
امّا عکسی نیز از تو ندارم
که در آن زمان
عکس انداختن گناه بود.
تو نه به سینما رفتی
و نه به تئاتر.
و در خانه‌ی تو
آب و برق و نفت نبود
همین‌طور بخاری و تخت‌خواب آهنی.
برای شنا
به دریا نرفتی!
خواندن و نوشتن نیز بلد نبودی!
چشم‌های زیبایت
فقط از پشت پنجره‌ای سیاه
به دنیا نگریستند.
من بیست‌وشش ساله بودم
که تو مردی...

امّا دیگر
هیچ مادری نخواهد مرد...
هیچ مادری
این‌گونه آمده
این‌گونه نخواهد رفت.

عزیز نسین
ترجمه: رسول یونان

2006-03-05T11:15:00.000+01:00

سوناتِ زمستان

۱.
بودن یا نبودن، سئوال این است.
اگر امروز که گذشت و مثل همیشه هم نبود و فردا هم -که تا حالا همیشه پی امروز آمده- باز مثل همیشه بیاد و مثل امروز باشد. یا اینکه اصلاً نیاد، که این جوری نمی‌دانم چه خواهد شد. در چنین وقتی چه می‌شود به که گفت؟ اصلاً بودن و نبودن چه اهمیّتی دارند که بخواهم چیزی بپرسم؟ حالا که من هستم مگر به اختیار خودم بوده؟ وقتی هم نباشم که دیگر هیچ، نه راه پس دارم نه پیش. پس حالا که گزینه‌ای نیست احمقانه نیست که بیایم سئوال طرح کنم؟
بیچاره شکسپیر:-)

۲.
حالا هستم و دیگر هیچ.
من چه تنها هستم. آخرین باری که همین احساس را داشتم نمی‌دانم کی بود. بی‌شک در دو سال گذشته نبود. در این مدّت فرصتی برای تنهایی نبود. اگر هم بود بسی مغتنم، تا آنجا که گاهی با جوال‌دوز باید به دفاع از حریم خصوصی می‌پرداختم. بعید نیست جاش هنوز روی تن خیلی‌ها باشد.

۳.
من حالم خوب نیست.
یعنی سرما خوردم. دوست داشتم سالم بودم تا شاید می‌رفتم سینما یا خرید یا شاید خانه‌ی یک جوالدوزخورده. یا شاید هم هیچ‌کدام. آن وقت بود که دیگر نه تنها بودم (ببخشید! اشتباه شد. در اصل متوجّه تنهایی نبودم.) و نه این اراجیف را اینجا سر هم می‌کردم تا دل خودم را خوش کنم که دستی هم در ادبیات دارم. آخر بعد از قطع امید کردن از امکان حرفه‌ای شدن در انواع و اقسام هنرها ادبیات تنها روزنه‌ی امیدی بود که این غریزه‌ی خالق شدن‌ام را تا حدودی ارضا می‌کرد. بد هم نبود البته، چون ادبیات -در مقایسه با بقیه‌ی چیزهایی که تا به حال امتحان کرده بودم و هر کدام را هم به دلایلی ناتمام گذاشته بودم- هم کم هزینه بود و هم مکانیکی‌تر و در نتیجه برای آشِ شعله‌قلم‌کاری که کاملاً ناخواسته بار شده بود (همان زندگی‌ام را می‌گویم) دست‌یافتنی‌تر. پس زنده‌باد خودارضایی و گورِ پدر هر کی که بگوید بچه‌جان تو این‌کاره نیستی برو به درس و مشق‌ات برس.

۴.
این هوا پنداری دیگه هیچ‌وقت گرم نشه بابام‌جان.
خدا بیامرزد پرویز فنّی‌زاده را. مش‌قاسمی که او بازی کرد نمی‌شود از یاد برد. افسوس که از کارهای تئاتری‌‌اش فیلمی نیست و بیشتر حیف که آن‌قدر زود نبودن‌اش سر رسید. اصلاً من می‌گویم اگر مش‌قاسم نبود تاریخ بیست و پنج‌شش سال گذشته‌ی دنیا هم جور دیگری بود. از این‌ها می‌خواستم به اینجا برسم که زمستان امسال واقعاً زمستان است. این ماه که تقریباً هرروز برف ‌آمده. گذشته از برف هوا هم چنان سرد بوده که آدم می‌خواهد درون تهی کند. خلاصه این سرما این‌قدر سِرتِقی کرده که ما را به آمدن تابستان امیدی نیست.
سرفه هم دارد به تب و گلودردم اضافه می‌شود، بله سرماخوردگی به سینه‌ام هم زده. گمانم تقصیر این اینگلیسی‌هاست.

2006-01-12T23:49:00.000+01:00

زندگی، عشق، لحظه…

چندوقت پیش بود، نسخه‌ی دی‌ وی دی تئاتر «می‌بوسمت و اشک» را ـ که از دوستی گرفته بودم ـ دیدم. امروز نمی‌دانم چرا باز به یادش افتادم.
آنکه می‌خواست عشق را در خود بکشد تا قادر به تحمّل زندان باشد وانمای چه کسی بود؟ نکند ما هم داریم همین کار را می‌کنیم برای تحمّل زندگی؟ زندگی که برای او با فکرهای بزرگ همراه بود، خود چه کوچک بود! مگر همه‌مان همین نیستیم؟ کداممان می‌دانیم بدون فکرهای بزرگ می‌شود زندگی کرد اما بدون چیزهای کوچک نه؟
چه حیف که دیر فهمید! وقتی که آزاد شد می‌گفت: «ای کاش برای من امیدی باقی بود!»
نمی‌خواهم که دیر بفهمم. نمی‌خواهم که دیر بفهمند.
دوست دارم که بیشتر بنویسم. نمی‌دانم چرا نمی‌کنم. احمدرضا احمدی عزیز راست می‌گوید:
«لطف بنفشه را می‌دانیم
اما دیگر بنفشه را هم نگاه نمی‌کنیم.»
می‌بوسمت و اشک تئاتر زیبایی بود، با بازی قوی و دل‌نشین شبنم طلوعی و پیام دهکردی. دست مریزاد!
برای احمدرضا احمدی هم همین‌جا آرزوی سلامتی می‌کنم؛ شنیده بودم که بیمار است…
تا پست دیگر، می‌بوسمت و اشک.

2006-01-06T16:29:00.000+01:00

به یاد فروغ

از روزمرّگی‌ها خسته‌ام.
و از فشار لحظه‌ها روی وامانده نعشِ قلب.
«نجات‌دهنده در گور خفته است.»

2005-10-14T23:44:00.000+02:00

شب‌های روشن

«...من از مردم همین شهرم. همه‌ی آدم‌های این شهر رو هم دوست دارم. چون تقریباً هیچکدومشون رو نمی‌شناسم.

از آدم‌های بزرگ مجسمه ساختیم و دورش نرده کشیدیم. اگه کسی حرف این مجسمه‌ها رو باور کنه باید بین خودشو مردم نرده بکشه. من این حرف‌ها رو باور کردم. اصلاً باور کردنی هست؟ توانا بود هر که دانا بود. واقعاً؟

من با این‌ها غریبه‌ام؛ با مجسمه‌ی آدم‌ها، با آدم‌های مجسمه...»

«...به من گفت بیا.
به من گفت بمان.
به من گفت بخند.
به من گفت بمیر.
آمدم.
ماندم.
خندیدم.
مردم...»

سعید حقیقی (شب‌های روشن)

پ.ن.: همین چند جمله و دوتا عکس به اندازه‌ی کافی گویا هستند. این فیلم واقعاً فضای عجیبی داره.

2005-10-11T21:26:00.000+02:00

صبوحی

به پرواز
شک کرده بودم
به هنگامی که شانه‌هایم
از وبالِ بال
خمیده بود،
و در پاک‌بازی‌یِ معصومانه‌ی گرگ و میش
شب‌کورِ گرسنه چشمِ حریص
بال می‌زد.

به پرواز
شک کرده بودم من.

ا. بامداد (شکفتن در مه)

2005-10-09T12:39:00.000+02:00

سکوت

ناگفته‌تر از ناگفتنی‌ها چیست؟
ناگفتنی‌ها را گفتنی باید،
سکوت را.
.
.
.

در فضای اشباعِ افکار
در هیاهوی پرتنشِ اجسام و
ملودیِ سیّالِ وجود
از لرزش برهنه‌ی انگشتان
شرّه‌ای آرام و بی صدا.

نفس‌ها
به شماره افتاده‌اند در خلأ هیاهو:
«صدای استریو را بلند کنید
کسی خانه نیست!»

۵ اوت ۲۰۰۵

2005-09-24T12:50:00.000+02:00

باز هم پینگ.

الان دوباره دیدم وبلاگم پینگ شده. نمی‌دونم این شوخی بی‌مزّه کار کدام آدم بی‌کاریه! از اونجا که این وبلاگ خواننده‌های زیادی نداره حال طرف باید خیلی خراب باشه.

«خدایش همه بیماران را شفا دهاد.»

از همه‌ی کسانی که به خاطر این شوخی زننده به اینجا می‌آن عذرخواهی می‌کنم.

2005-09-22T20:48:00.000+02:00

زمینی تر

زیباتر از شعرها.
رنگین‌تر از رنگ‌ها.
سبزتر از کاج‌ها و
سرخ‌تراز همه لب‌ها.
بلندتراز رنگین‌کمان و
داغ‌تر از آتش؛

گداخته، گداخته، گداخته.

نرم‌تر از ابرها.
سبک‌تر از قاصدک.
لطیف‌تر از یک قطره.
معصوم‌تر از گنجشکی کوچک
هنگامی که در آشیان‌ خفته؛

رهاتر، رهاتر، رهاتر.

خالصانه‌تر از گریه‌ی نوزاد.
روان‌تر از آفتاب
یا آب
روشن‌تر از آب
یا آفتاب.
نا‌شمرد‌ه‌تر از ستاره‌ها
اما

زمینی‌تر، زمینی‌تر، زمینی‌تر.

در جستجوی تو
در بطن خیس شب گم می‌شوم
و فردا
باز
پیدا.

۲۳ نوامبر ۲۰۰۴

پ.ن.: هفته‌ی گذشته دو بار بی‌دلیل وبلاگم پینگ شد. از کسی که به هر دلیلی این کار رو کرده خواهش می‌کنم که دیگه منو پینگ نکنه.

2005-09-15T23:04:00.000+02:00

تولّد

به وجود می‌آیم
هنگامی که در تو آرام می‌گیرم...

2005-09-11T15:24:00.000+02:00

دختری با گوشواره‌ی مروارید

I WILL PAINT YOU
AS I FIRST SAW YOU.
NOT A MAID. YOU.

انصافاً فیلم زیبایی بود. یک فیلم اروپایی به تمام معنا. داستان خیلی ساده‌ای هم داشت:
دختری جوان از خانواده‌ای فقیر به عنوان خدمت‌کار در خانه‌ی «یوهانس فرمر» (نقاش هلندی) شروع به کار می‌کنه و تنها کسیه که اجازه داره به اتاق کار آقای نقاش هم وارد بشه و نظافت کنه. یوهانس فرمر که آدمی‌ست گوشه گیر و منزوی کم کم به خدمتکار جدید علاقه‌مند می‌شه و نتیجه‌ش هم خلق یک شاهکار هنری‌ست؛ تابلویی که تا انتها دور از چشم همسر یوهانس فرمر کشیده شد.

ضمناً نوشته‌ی آرش
را هم درباره‌ی همین فیلم بخوانید.
این هم سایت رسمی فیلم

2005-09-08T20:03:00.000+02:00

بازگشت

چقدر سخته بعد از مدت طولانی نوشتن. حالا همش باید فکر کنی اینا که می‌نویسی اصلاً ارزش نوشته ‌شدن دارن؟ برای همینم بهتره تند تند بنویسی، اینطوری اقلاً می‌گی اگه امروزی خوب از آب درنیاد فردا بهترش رو می‌نویسی.

دوستی از سفر برگشت، همین امروز با کلّی حرف و تعریف. همراه دو کتاب که به یاد من خریده بود. چقدر خوشحالم کرد. نه فقط با هدیه‌هاش، اینکه روزی، ساعتی، لحظه‌ای شاید یادِ من بوده.
یکی کتابِ کوچکی است: شعرها‌یی از «عزیز نسین» با ترجمه‌ی عالی از «رسول یونان». از ابتدا تا انتها، یک‌نفس خواندم. چندتاش را همین‌جا می‌نویسم:

پیدا نمی‌شود

می‌خواستم کتابم را نذر تو کنم
به چشم‌هایت نگریستم
چشم نداشتی
می‌خواستم ببوسمت
به صورتت نگاه کردم
چهره نداشتی
می‌خواستم دستت را بگیرم
دست نداشتی
حرف‌های دل‌نشین مرا نشنیدی
گوش نداشتی
دوست داشتم چیزی بگویی
زبان نداشتی
می‌خواستم کنارت بنشینم
کناری نداشتی
می‌خواستم کتابم را نذر تو کنم
اسم نداشتی
شعرم را کبوتر پس‌آورد
در این دنیا
زنی آن‌طور که باید
پیدا نمی‌شود.

می‌دانم پیش از آن‌که تو بگویی

حدس می‌زنم
که خواهی گریخت...
التماس نمی‌کنم
از پی‌ات نمی‌دوم
اما صدایت را در من جا بگذار!
می‌دانم
که از من دل می‌کنی
راهت را نمی‌بندم
اما عطر موهایت را در من جا بگذار!
می‌دانم
که از من جدا خواهی شد
خیلی ویران نمی‌شوم
از پا نمی‌افتم
اما رنگت را در من جا بگذار!
احساس می‌کنم
تباه خواهی شد
ومن خیلی غمگین می‌شوم
اما گرمایت را در من جا بگذار!
فرقش را با حالا می‌دانم
که فراموشم خواهی کرد
و من
اقیانوسی خواهم شد سیاه و غم‌انگیز
اما طعم بودنت را در من جا بگذار!
هرطور شده خواهی رفت
و من حق ندارم که تو را
نگه دارم
اما خودت را در من جا بگذار!

صداها

وقتی که شب
به خانه برمی‌گردی
و صدای کلید را در قفل می‌شنوی
بدان که تنهایی!
وقتی کلید برق را می‌زنی
صدای تیک را می‌شنوی
بدان که تنهایی!
وقتی در تختخواب
از صدای قلب خودت نمی‌توانی بخوابی
بدان که تنهایی!
وقتی که زمان
کتاب‌ها و کاغذها را در خانه می‌جود
و تو صدایش را می‌شنوی
بدان که تنهایی!
اگر صدایی از گذشته
تو را به روزهای قدیمی دعوت کند
بدان که تنهایی!
و تو بی آن‌که قدر تنهایی را بدانی
دوست داری
خودت را خلاص کنی
اگر این‌کار را ها بکنی
باز تک و تنهایی!

2005-08-17T22:49:00.000+02:00

کاج‌ها در بکر اند

نیمکت کهنه‌ باغ
خاطرات دورش را
در اوّلین بارش زمستانی
از ذهن پاک کرده است.

خاطره شعرهایی را که هرگز نسروده بودم.
خاطره آوازهایی را که هرگز نخوانده بودی.

ـ حسین پناهی ـ

2005-08-11T22:13:00.000+02:00

خواب

چکیدم.
به زمان خوردم.
هزار تکَه شدم؛
هزار بار کوچکتر از قبل،
از قطره.
روی سطحی کشدار
ساعتم ایستاد.
قلبم را نمی‌دانم.

۲۹ ژوئیه ۲۰۰۵

2005-08-03T22:21:00.000+02:00

اشاره

تو مرا به نام می‌خوانی؛ نام‌اَت را نمی‌دانم.
تو به من اشاره می‌کنی؛ اشاره نمی‌توانم.
من، برای آنکه چیزی از خود به تو بفهمانم.
جز چشم‌های‌ام چیزی ندارم.

ا. بامداد (آهنگ‌های فراموش شده)

2005-07-20T22:52:00.000+02:00

خانه‌ای دور پیدا ست

خانه‌ای دور پیدا ست
با دودکشی بلند.

امشب آنجا عشق بسته می‌شود
از هم‌خوابی پیانو
با نور شمع.

فردا خبر می‌آورند
تولّد بچه‌ای ناقص،
و مرگ مادر را از درد سزارین.

۲۰ ژوئیه ۲۰۰۵

2005-07-19T20:28:00.000+02:00

...

Der, den ich liebe
Hat mir gesagt
Daß er mich braucht.

Darum gebe ich auf mich acht
Sehe auf meinen Weg und
Fürchte von jedem Regentropfen
Daß er mich erschlagen könnte.

Bertolt Brecht

آنکه دوست‌اش می‌دارم
گفت
نیازم دارد.

پس
مراقبم
سربه‌راه
و می‌هراسم از هر قطره‌ باران
که بر من خواهد خرد.

برتولت برشت

2005-06-27T22:49:00.000+02:00

ALFIE

در کل سینمای هالیوود را دوست ندارم، امٌا از «اَلفی» خیلی خوشم اومد. با اینکه داستان ساده‌ای داشت ولی تأثیرگذار و قشنگ بود. موضوع فیلم درباره‌ی روابط بین زن و مرد بود که البته با دیدی کاملاً طنزآلود و اغراق‌آمیز. بازی «جود لا» و «سوزان سراندن» هم مثل همیشه عالی بود. اگر پیداش کردید ببینید که ارزش دیدن داره.

این هم سایت رسمی فیلم

پ.ن.: چقدر خوبه که وب‌لاگ‌ها باز دارند حال و هوای قبل از انتخابات را پیدا می‌کنند. مثلاً آخرین نوشته‌های نویسنده‌ی عزیزم ، پرستو
و پدرام
(خودم نه) را بخوانید!

2005-06-16T18:59:00.000+02:00

حتماً بخوانید!

سکوت هم دیگر حدّی دارد. هرچه باشد رخداد فردا روی زندگی تک‌تک ایرانی‌ها تأثیر می‌گذارد. این را همه به خوبی می‌دانیم. حالا هرکس هر تصمیمی که می‌خواهد بگیرد به خودش مربوط است، فقط امیدوارم هیچکس ندانسته و جوزده تصمیم‌گیری نکند.
این نوشته‌ها را پیشنهاد می‌کنم حتماً بخوانید:

من به اضطراب رأی می‌دهم. (رضا شکراللهی)

واي اگر خانه بنشينيم! (علی قدیمی)

گیرم که به رای ندادن من و تو نظام از مشروعیت افتاد. بعد چه؟ (تفتستان)

تمرين آزادی در خيابان وليعصر (آزاده عصاران)

شام آخر تبليغات (پرستو دوکوهی)

رییس جمهور: خودمان (حسین درخشان)

معين، آشوری، سيمين بهبهانی و ماجرای يک شعر (داریوش میم)

2005-06-04T16:27:00.000+02:00

خستگی۳

کاغذی بر می‌دارم،

و روی آن هزاربار می‌نویسم:

انتظار، انتظار، انتظار.

به گاهی اگر امیدی،

دریغ!

2005-05-27T23:16:00.000+02:00

خستگی۲

تالاپ.
ماه بر بام خانه‌ام می‌افتد.
ادامه باران‌ها همیشه زیبا نیست
همین‌طور ادامه رویاها...
نیستی
و این شب سرد و غمگین
ادامه سرمه‌ای است
که تو به چشمانت کشیده ای...

-رسول یونان-

پ.ن: انتخابات، حکم، نویسنده، اعتصاب غذا و و و.... هنوز هم کسی نای عشق داره؟

2005-05-17T21:02:00.000+02:00

ظهر روز آفتابی

معمولاً سحرخیز نیستم، حتا به نظرم از دو چیز عذاب‌آورتر در دنیا نیست: یکی صبح زود بیدار شدن و یکی هم با آدم‌های شوت سروکلّه زدن. امّا آن روز باز دیرتر از هرروز بیدار شدم. برعکس معمول کار خاصی هم نداشتم، برای همین با خونسردیِ کامل حاضر شدم و از خانه بیرون رفتم. همینطور غرق خیالاتم بودم و می‌رفتم تا به ایستگاه مترو برسم به نظرم آمد کسی با صدای بلند چیزی گفت: «مرد جوان شما امروز دیرتون نشده؟» برگشتم و به پشت‌سر نگاه کردم، خانم مسنّی جلوی خانه‌ی قدیمیش ایستاده بود، با دستکش و قیچی باغبانی، درست وسط باغچه‌ی کوچک و پر‌گُلی که جلوی خانه بود. همان باغچه‌ای که من هر روز از کنارش رد می‌شدم و به گل‌های رنگ و وارنگش نگاه می‌کردم. از ظاهر دِموده‌ی خانه و گل‌های همیشه تر و تازه‌اش معلوم بود که ساکنین باید پیر و بازنشسته باشند. امّا چیزی که تا به آن روز ندیده بودم چهره‌ی این پیرزن بود. حتماً مرا صدا زده بود، چون بجز خودش و من کس دیگری آنجا نبود. من که تازه از خیالبافی‌هام بیرون پریده بودم گفتم: «ببخشـید؟» با لبخندی گفت: «شما هرروز زودتر از اینجا رد می‌شوید، گفتم شاید امروز دیرتان شده.» خنده‌ام گرفته بود، گفتم: «نه، امروز رو تعطیلم، همین.» با چیزی بین خندیدن و لبخندزدن گفت: «آها!» ازش خداحافظی کردم و به راهم ادامه دادم.
در ذهن آدم‌های دیگر حضور داریم، بی آنکه خودمان بدانیم یا بخواهیم ، حالا یا شخصیت داستان‌هایشانیم یا سوژه‌ای برای خیالبافی‌هایشان. با خودم گفتم: «آغاز بامزّه‌ای بود برای یک روز شاید خوب.»

2005-05-16T00:01:00.000+02:00

سه قطره خون

«...
مردم اینجا همه هم اینطور نیستند. خیلی از آن‌ها اگرمعالجه بشوند و مرخص بشوند بدبخت خواهند شد. مثلاً این صغرا سلطان که در زنانه است، دو سه بار می‌خواسته بگریزد، او را گرفتند. پیرزن است اما صورتش را گچ دیوار می‌مالد و گل شمعدانی هم سرخابش است.
خودش را دختر چهارده‌ساله می‌داند، اگر معالجه بشود و در آینه نگاه بکند سکته خواهد کرد...
...از همه‌ی این‌‌ها غریب‌تر رفیق و همسایه‌ام عباس است، دو هفته نیست که او را آورده‌اند، با من خیلی گرم گرفته، خودش را پیغمبر و شاعر می‌داند. می‌گوید هر کاری، به خصوص پیغمبری، بسته به بخت و طالع است. هر کسی پیشانیش بلند باشد، اگر چیزی هم بارش نباشد، کارش می‌گیرد و اگر علامه‌ی دهر باشد و پیشانی نداشته باشد به‌ روز او می‌افتد. عباس خودش را تارزن ماهر هم می‌داند. روی یک تخته سیم کشیده به خیال خودش تار درست کرده و یک شعر هم گفته که روزی هشت‌بار برایم می‌خواند. گویا برای همین شعر او را به اینجا آورده‌اند، شعر یا تصنیف غریبی گفته:
دریغا که بار دگر شام شد،
سراپای گیتی سیه‌فام شد،
همه خلق را گاه آرام شد،
مگرمن که رنج و غمم شد فزون.
جهان را نباشد خوشی در مزاج،
بجز مرگ نبود غمم را علاج،
ولیکن در آن گوشه در پای کاج،
چکیده است بر خاک سه قطره خون.
....»

این سه قطره خون صادق را من خیلی دوست دارم. متن کامل داستان هم اینجا پیدا می‌شه.

2005-05-05T23:51:00.000+02:00

یاس زرد

به ساعت نگاه کرد، از دوازده گذشته بود. یادش نبود از کِی داشت راه می‌آمد. پاچه‌های شلوارش تا زانو خیس بودند. شاید توی چاله افتاده بود، شاید هم ماشین‌هایی که رد می‌شدند بهش آب پاشیده بودند. باران دیگر بند آمده بود. کلاه کاپشنش را از سر برداشت. هوا تازه و بهاری بود. از کنار یاس‌های زرد رَد می‌شد و یاد بهار افتاد. شب‌ها هم زردی این یاس‌ها توی چشم می‌زد. بهار همیشه می‌گفت یاس زرد را از هر گُلی بیشتر دوست دارد. فقط حیف که زود رنگشان می‌رود و سبز می‌شوند.
تو دلش گفت: حیف.
حالا دیگر بهار حرف‌های دلش را هم می‌شنید.

2005-04-29T22:10:00.000+02:00

كودكي ها

به خانه مي رفت
با كيف
و با كلاهي كه بر هوا بود
چيزي دزديدي ؟
مادرش پرسيد
دعوا كردي باز؟
پدرش گفت
و برادرش كيفش را زير و رو مي كرد
به دنبال آن چيز
كه در دل پنهان كرده بود
تنها مادربزرگش ديد
گل سرخي را در دست فشرده كتاب هندسه اش
.و خنديده بود

-حسين پناهی-

پ.ن.: این شعرو که خوندم اینقدر تکونم داد که نتونستم اینجا نذارمش.

2005-04-27T21:46:00.000+02:00

خستگی

دست و دلم به نوشتن نمی ره. شدم عین ماشین: بیدار می شم، می رم سر کلاس، بعدش کتابخونه، وقتی سردرد گرفتم مجبور می شم برگردم. بر می گردم! خسته. باید یه چیزی بخورم. الان حالشو ندارم. قبلش باید چندجا سربزنم، نوشته ها شونو بخونم. هیچی نمی فهمم. امّا همشو می خونم. آخه عادت دارم. بعدم می افتم تو رختخواب. اگه بی خوابیِ همیشگی باز نیاد مهمونی بیهوش می شم. تا صبح که ساعت زنگ بزنه و روشنم کنه..... همین روزاست که دیگه روشن نشم.

دریغ از یه تعمیرکار.

2005-03-27T23:03:00.000+02:00

تعهد طولانی؛
فیلمی زیباتر از آب روان

در روزگاری که فیلم ها اکثراً به یک سری افکت های سینمایی برای القای هیجان به بیننده خلاصه می شوند و احساسات بشری جایی در آنها ندارند، دیدن یک فیلم درست و حسابی روح آدمی را تازه می کند.

mathilde 1

اسم اورجینال فرانسوی فیلم un long dimanche de fiancailles ست، نام انگلیسیش را a very long engagment و نام آلمانیش را هم Mathilde, eine große Liebe گذاشتند. حالا شما پیدا کنید پرتقال فروش را!

من اینجا از "تعهد طولانی" – که سعی کردم از نام انگلیسیش ترجمه کنم – استفاده می کنم. (آخه تقصیر من چیه که هر کشوری یه اسمی برای این فیلم گذاشته؟)

تعهد طولانی را چندوقت پیش دیدم. در اصل باید زودتر راجع بهش می نوشتم تا کسانی که خارج از ایران زندگی می کنند فرصت در سینما دیدنش را هم داشته باشند. امّا متأسفانه نشد. حالا هم فکر می کنم اکران فیلم دیگر تمام شده باشد. البته در ایران که قضیه به کلی فرق می کند و قبل از شروع اکران فیلم، در آنجا CD ش مدت هاست که دست مردم می چرخد. خوب پس همین الان هم همه شانس دیدن فیلم را دارند.

ژان پیر ژنه را از وقتی که شیفته ی فیلم بسیار زیبای آمِلی یا به قول خود فرانسوی ها le fabulex destin d'ame´lie poulain شدم می شناختم. اول فکر کردم شاید این فیلم کاری باشد برای ادامه ی آملی و تکرار موفقیت آن، که معمولاً چنین آثاری نه تنها به اثر قبلی خود شباهتی پیدا نمی کنند بلکه بر عکس بسیار لوس و بی مزّه از آب در می آیند. امّا خوشبختانه اشتباه می کردم و تعهد طولانی اثری بود مستقل و حتا بارها زیباتر و گیراتر از آمِلی. گویی که فیلم را با تمام سلول های بدنم احساس می کردم.

تعهد طولانی از معدود فیلم هایی ست که به جنگ جهانی اول می پردازد و یک دنیا عشق از ابتدا تا انتها در آن موج می زند و بیننده را بارها و بارها در خود فرو می برد:

" ماتیلد و مانِکِ جوان در روستایی آرام در جنوب فرانسه زندگی می کنند. جایی که واقعاً جا پای چپرهایش جا پای خداست! با شروع جنگ مانِک می بایست به خدمت سربازی اعزام شود تا مقابل آلمانی ها در جبهه های حق علیه باطل مبارزه کند. برای او بیشتر از شرایط سخت جنگ دوری از نامزد و معشوقه اش ماتیلد تحمل ناپذیر است. تا جایی که عمداً با گلوله ای خود را مجروح می کند تا بتواند برای استراحت به مرخصی برود و ماتیلد را بعد از ماه ها ببیند. اما از آنجا که جراحت تعمّدی فرار از خدمت به حساب می آمد، دادگاه نظامی با کمال افتخار مانِکِ هجده ساله را به اتهام خیانت به مام میهن و کوتاهی در مبارزه با دشمن قاصب به اعدام محکوم می کند. امّا حکم به خاطر حمله ی ناگهانی آلمانی ها فرصت اجرا پیدا نمی کند. بعد از پایان حمله هم تقریباً تمام گردان کشته یا مفقود شده اند و کمتر کسی اطلاعی از سرنوشت مانِک دارد....."

mathilde 2

فیلم برداری اثر بسیار عالی ست و رنگامیزی صحنه ها مدام مرا به یاد تابلو های ون گوگ می انداخت. داستان فیلم هم به طور پلی فونیک در جریان است و پاسخ معمّا ها به روی پرسش های جدید باز می شوند. به هر حال خیال لو دادن داستان را ندارم و دیدن فیلم را با قاطعیّت به همه ی دوستان توصیه می کنم.

و کلام آخر، تعهد طولانی فیلمی ست برای به تصویر کشیدن زیباترین حس انسان و همینطور پلیدترین ساخته ی او:
عــشــق و جــنــگ

پ.ن.: اگر کسی از عزیزان نام فارسی بهتری برای فیلم سراغ دارد، لطف کند و به من هم بگوید. بعد از بحث های جالبی که در وبلاگ های خوابگرد، دریاروندگان و پاد ساعت گرد درباره ی ترجمه ی نام های فیلم و رمان شده بود، اهمیت نامگذاری درست بر من یکی که دیگر پوشیده نیست.

2005-03-19T19:47:00.000+01:00

نوروزی دیگر

( رو به روی آینه می شینم و فکر می کنم: )
یک سال دیگر هم گذشت. با همه ی چیزهایی که داشت و نداشت –چه خوب و چه بد- گذشت. تمام شد. تا حالا از خودت پرسیدی پارسال چند تا دلُِ شکوندی؟ می دونم، حتماً دل خودت هم شکسته. امّا خود تو چقدر تو زندگی اطرافیات نقش داشتی؟ چندتاشونو نا امید کردی، وقتی که با امید کنارت بودن؟ اصلاً کار خوبی هم کردی یا ...؟
- بگذار فکر کنم. آره. یه چندتایی.
- می تونست بیشتر باشه؟
- معلومه، خیلی.
حالا از فردا چی کار کنم؟ بازم روز از نو روزی از نو؟
- فکر کن. عشق بورز. دوست داشته باش. مهربون باش و دعا کن که توان انسان شدن پیدا کنی. توان انجام خیلی چیزها برای انسان شدن. گوش کُن:

" توان دوست داشتن و دوست داشته شدن
توان شنفتن
توان دیدن و گفتن
توان انده گین و شادمان شدن
توان خندیدن به وسعت دل، توان گریستن از سویدای جان
توان گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع شکوهناک فروتنی
توان جلیل به دوش بردن بار امانت
و توان غمناک تحمل تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی یِ عریان. " *

آمین!

--------------------------------------------
* شاملو

2005-03-14T23:55:00.000+01:00

نوستالژی یک کلاغ

ملافه های سفید و تمییز روی بند پهن بودند. آسمان آبیِ آبی. با لکّه های پر رنگ ابر. باد هم می آمد و بوی تمییزی می آورد. خورشید چه خوب می تابید! زردِ زرد! بعدش هم صدای کلاغ: قار، قار .... فکر می کنی این کلاغ چند سالش باشه؟ دویست سال؟ صد سال؟ شاید هم کمتر. شاید هیچکس اندازه ی این کلاغ از گذشته ها ندونه! واقعاً چیزی یادش می آد؟ از صد سال پیش. شاید اون وقت ها هم کسی که ملافه های شسته رو روی بند پهن می کرد، صدای قار قارشو شنیده بود. صد سال بعد چطور؟ شاید صد سال دیگه هم کسی تو این کوچه همینو از خودش بپرسه. شاید. شاید.

2005-03-09T20:33:00.000+01:00

سیّاره

نه گله ای دارم و نه سپاسی
که تنهاترین شب های عمر خود را
در حضور حسی غم انگیز
که نه از غیر است و نه از خویش
به طلوعی تازه می گشایم.

2005-03-06T21:00:00.000+01:00

آدم برفی

توی قطار نشسته بود و فکر می کرد. از همه چیز و همه جا. از همه ی آدم هایی که می شناخت و بعضی ها رو هم که نمی شناخت خاطره داشت. هم خوب و هم بد. شاید برای همین بود که تمایلی به آشنایی های جدید نداشت. چون مغزش با فکرهای قدیمی پر شده بود. خوب مگه فکر آدم چقدر جا داره؟ از پنجره بیرون رو نگاه کرد. برف می بارید. همه جا سفید و خاکستری بود. انگار تو ظرف فالوده زندگی کنی! اصلاً از مزه ی فالوده خوشش نمی اومد. خدا رو شکر اینجا فالوده پیدا نمی شه. اما به جاش زمستون ها همه چی رنگ فالوده ست. تو اون سفیدی به جایی خیره شده بود. خودش هم نمی دونست کجا رو داره تماشا می کنه. برف، یخ ، برف.
هنوز هوا روشن نشده بود. باید بلند می شد تا بره مدرسه. صدای رادیو بلند بود. صدای ترمه هم همینطور: زود باش بیا ببین برف اومده! خدا کنه مدرسه ها رو تعطیل کنن! وای که چقدر خوشحال شد. انگار بگن بیا همه دنیا واسه تو! مأمور قطار جلو می اومد و بلیط مسافر ها رو کنترل می کرد: Die Fahrausweise bitte! بلیط رو نشون داد. مأمور تشکر کرد. خواهش می کنم. این خواهش می کنم خیلی مهمّه! هر کی از تو تشکر کنه یا اینکه عذرخواهی، باید بگی. البته بایدِ باید که نه ولی بهتره بگی. اینجوری خیلی خوبه، نه؟ همه به هم احترام می گذارند. اما این احترام حتماً دلیل بر این نیست که از هم خوششون هم میاد. اینجا احترام گذاشتن یک وظیفه ی اجتماعی ست، عین داشتن بلیط.
امروز سه شنبه، یازدهم دی ماه کلیه ی مدارس تهران و حومه به علّت بارش برف سنگین تعطیل است! قند توی دلش آب شد. لپ هاش گل انداختن. دوید شال و کلاه کنه بره با دوست هاش برف بازی. مامان! دست کش هام کو؟ همون تو کشو دیگه. نه، نبود. چرا، خوب ببین هست. هرچی لباس تو کشو بود ریخت بیرون. انقدر دستپاچه که انگار مهمترین ثانیه های زندگیش رو داره از دست می ده. باید هر چه زودتر بره بیرون. چندتا گوله برف درست کنه، بزنه به بابک و ایمان، بعد هم فرار کنه تا گوله های اون ها بهش نخوره. ایستگاه قبلی یک پیر زن با یک چمدان بزرگ قرمز وارد قطار شده بود و بعد درست رو به روش نشسته بود. با خودش فکر کرد: من نمی دونم پیرزن های آلمانی –حتا اگه کل قطار هم خالی باشه- چرا یک راست میان می شینن بیخ ریش آدم؟
تو اتوبوس نشسته بود و غرق رمانی بود که تازه خریده بود. خانوم مسنی که بقل دستش بود با لبخندی مهربون پرسید: ببخشید، این که شما می خونید عربیه یا فارسی؟ چقدر عجیب بود که می پرسید عربیه یا فارسی! بیشتر انتظار می رفت بپرسه: ببخشید این که شما می خونید عربیه دیگه نه؟
- فارسی
- شما ایرانی هستید؟
بابا این یکی دیگه خیلی اطلاعات داره!
- بله.
- خواهرزاده ی من (شاید هم برادرزاده، آخه این ها برای کل فَک و فامیلشون چندتا اسم بیشتر ندارن) با یک ایرانی ازدواج کرده. برای همین من دوست دارم راجع به ایران اطلاعات جمع کنم.
نمی دونست چی باید بگه. لبخند زد. از پلّه ها دوید بالا. مامان! یه هویج بده برای دماغ آدم برفی. هویج نداریم، بیا خیار ببر. نه، خیار که نمی شه، برای آدم برفی باید هویج باشه. ای بابا، چه فرقی می کنه؟ هردوشون درازن دیگه!
واقعاً هم هویج با خیار چه فرقی می کرد؟ بالاخره به شهری که مقصدش بود رسید. پیاده شد. از دور ترمه رو دید که اومده ایستگاه قطار دنبالش.....

مارس 2005

snow man

2005-02-24T23:43:00.000+01:00

بیشتر از یک سال می شه که فقط خبرهای بد از ایران می شنوم. از زلزله ی بم گرفته تا لاف زدن های بوش، زلزله ی هفته ی پیش تا بالاخره حکم عجیب و غریبی که برای آرش سیگارچی صادر شد. تا کی می خواد ادامه پیدا کنه؟

ای واسطه رحمت حق بهر خدا را
زین خاک بگردان ره طوفان بلا را
بشکاف زهم سینه این ابر شرربار

2005-02-20T15:35:00.000+01:00

ناتنی
مهدی خلجی

یکی از رمان هایی که چند وقت پیش خوندم و می تونم بگم که ارزش خوندن هم داشت ناتنی بود. با اینکه خودم رو منتقد نمی دونم اما در نقش یه نفر که نیم دُنگ احساسات خدادادی داره و به هنر و ادبیات هم علاقه منده هوس کردم که اینجا چند کلمه ای درباره ش بنویسم. گرچه ماهییت یک وبلاگ هم چیزی بیش از این نیست.

داستان ناتنی از زبان اول شخص روایت می شه. از زبان شخصی به نام فؤاد مشکانی که ساکن اروپا ست. بعد از برخورد با چهره ی زنی در رستوران یک هتل به یاد زندگی گذشته ش می افته. یاد دوران کودکی در قم، دوران درس طلبگی، شروع انقلاب، دختری که سال ها عاشقش بوده و عشق های دیگر ....

رمان از ابتدا تا انتها بسیار سلیس و روان بیان می شه و همین لحن خوب باعث شیرینی بیشتر برای خواننده است. هر چند گاهی اوقات اتفاق های لوس و بی موردی که بود و نبودشان فرقی برای داستان نداره ضد حال هایی رو به خواننده می زنه. برای مثال علت علاقه ی یک خانوم منشی خوش آب و رنگ که در مطب دکتری (طبق روایت رمان) مشهور در تهران کار می کنه به لاس زدن با پسر شانزده هفده ساله ی شهرستانی با پیراهن یقه آخوندی و ته ریش چی می تونه باشه؟

گذشته از موردهایی از این سبک ناتنی روایتی است شیرین برای مقدس شمردن تن هر انسان.

شاید به دلیل زبان صریح و بی پرده ی رمان و به نقد کشیدن ناتن اندیشان امکان نشر آن در آینده ی نزدیک در داخل ایران مقدور نباشه

natani

2005-02-19T11:11:00.000+01:00

با صد هزار مردم تنهایی
بی صد هزار مردم تنهایی

امان از دست این آدما تو غربت. این که الان دارم اینا رو اینجا می نویسم فقط به خاطر حس عجیب و غریبیه که این چندسال داشتم نه برام تازگی داره و نه امید به تغییرش دارم. ولی خوب به قول یه دوست عزیز: اگه آدم یه خرده قر هم نزنه پس دیگه چیکار کنه؟ خلاصه اینکه یه وقتایی دلت می خواد زندگیت حال و هوایی عوض کنه اما به هر دری که می زنی نمی دونی چیکار باید بکنی. هر بار که تلفنی با مامانت حرف میزنی: آره، خوبم، امتحانم بد نشد حالا ببینم چی می شه..... تا اونم الکی واسه درد بی درمون تو خیالاتی نشه. تنها راه گریزی که برام می مونه اینه که چار کلمه بخونم. داستانی، شعری، حرفی. تا شاید آرزو های قشنگ و دست نیافتنیم رو تو اونا پیدا کنم. چند ساعتی با رویا ها خوش باشم. اصلاً شده عینهو مواد مخدر. منتها مواد نیست. فکره. فکرهای مخدر.

2005-02-13T15:46:00.001+01:00

2005-02-13T14:23:00.000+01:00

یه شب مهتاب

یه شب مهتاب
ماه میاد تو خواب
منو می بره
کوچه به کوچه
باغ انگوری
باغ آلوچه
دره به دره
صحرا به صحرا
اونجا که شبا
پشت بیشه ها
یه پری میاد
ترسون و لرزون
پاشو می ذاره
تو آب چشمه
شونه می کنه
موی پریشون

-احمد شاملو-